Այսօր ես ուզում եմ անդրադառնալ մի իրադարձության, որը բացահայտում է աշխարհաքաղաքական դաշտի բարդ և հաճախ անհասկանալի խաղը։
Ադրբեջանը, որպես պատմականորեն կարևոր քայլ, որոշել է պարբերաբար նավթամթերք մատակարարել Հայաստան։ Սա, ցանկացած տեսանկյունից, դրական և հեռանկարային քայլ է երկու երկրների միջև հարաբերությունների կարգավորման համար։ Այն կարող էր դառնալ համագործակցության և փոխադարձ շահերի հիմք։
Սակայն այս գործընթացը, ինչպես պարզվում է, խոչընդոտվում է։ Այն հնարավոր է միայն Վրաստանի երկաթուղիների միջոցով, և այստեղ է, որ խնդիրը սկսում է ակնհայտ դառնալ։
Վրաստանի իշխանությունները, իհարկե, իրենց տնտեսական շահերը պաշտպանելու իրավունք ունեն, սակայն այս դեպքում սահմանված սակագինը, ըստ իմ տեղեկությունների, այնքան բարձր է, որ այն ավելի շատ նման է «ոչ» ասելուն, քան տնտեսական համագործակցությանը։ Ես կարծում եմ, որ իշխանություններին պետք է հասկանալ, որ նման սակագինը ոչ միայն անհնարին է, այլև ակնհայտորեն խոչընդոտում է Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև հարաբերությունների զարգացմանը։
Այս իրադարձությունների հետևում, կարելի է տեսնել ավելի խորը մոտիվներ։ Ես չգիտեմ, թե արդյոք նրանք փորձում են գրավել ԱՄՆ նախագիդ Դոնալդ Թրամփի ուշադրությունը, թե՞ պարզապես կատարում են Մոսկվայի հրամանները, սակայն փաստը փաստ է՝ նրանց գործողությունները հակառակ են տարածաշրջանում խաղաղության և համագործակցության հաստատմանը։
Այս ամենի ֆոնին, ահա ևս մի հակասություն․ ադրբեջանական բեռնատարները, որոնք ժամանում են ադրբեջանական սահմանից, թույլ են տրվում անցնել Թբիլիսիի անցակետով։ Նրանք սահմանին պահանջում են մինչև 1000 դոլար, ինչը, ըստ իմ տեղեկությունների, նրանց համար անհնարին է վճարել։
Այս իրադարձությունները, թեև կարող են թվում որոշակի մարդկանց կողմից աննկատ, իսկապես լուրջ աշխարհաքաղաքական դրամա են, որը ծավալվում է մեր աչքերի առաջ։ Այն ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող են տնտեսական գործիքները օգտագործվել քաղաքական նպատակների համար, և ինչպես կարող են դրանք խոչընդոտել տարածաշրջանում խաղաղության հաստատմանը։
About the Author
