Իմ վերլուծության համաձայն՝ Իսրայելի և ԱՄՆ-ի կողմից Իրանի դեմ իրականացված հրթիռային հարվածների աշխարհագրությունը և թիրախների ընտրությունը բավականին անսովոր են։
Ամենաանսովորն այն է, որ հարվածները հասցվել են Թեհրանի հյուսիսային հատվածին։ Թերևս, ավելի տրամաբանական կլիներ հարվածներ հասցնել Պարսից ծոցի ուղղությամբ, որտեղ կենտրոնացված են Իրանի նավթային և էներգետիկ ենթակառուցվածքները, որոնք հանդիսանում են երկրի տնտեսության հիմնաքարը։
Այսպիսով, առաջանում է հարց՝ եթե հարվածները չեն իրականացվել Պարսից ծոցի կողմից, ապա որտեղից են դրանք արձակվել։ Կարելի է ենթադրել մի քանի տարբերակ։
Առաջինը՝ հնարավոր է, որ դրանք արձակվել են Իրաքյան Քրդստանի տարածքից։ Այստեղ Իսրայելի կողմից աջակցվող կամավորական ջոկատներն ունեն դիրքեր, որոնք կարող են ծառայել որպես հարվածային հարթակ։
Երկրորդ տարբերակը Թուրքիայի տարածքն է։ Այն ունի զարգացած ռազմական ինֆրաստրուկտուրա, որը կարող է ապահովել նման գործողությունների իրականացումը։
Երրորդ հնարավորությունը հետխորհրդային Ադրբեջանի տարածքն է, որը նույնպես ունի ռազմական օդանավակայաններ, որոնք կարող են օգտագործվել հարվածների արձակման համար։
Ավելի զարմանալի է թիրախների ընտրությունը։ Հարվածներ են հասցվել Թեհրանի կենտրոնական հատվածին, որտեղ գտնվում են համալսարաններ, կառավարական շենքեր և նույնիսկ սինագոգներ։ Այս թիրախավորումը դժվար է համապատասխանեցնել ռազմական նպատակներին։ Ինչպե՞ս է այս գործողությունը ծառայում ռազմական կամ ռազմավարական նպատակների իրականացմանը։
Գործողության ժամանակի ընտրությունը նույնիսկ ավելի զարմանալի է։ Հարվածները իրականացվել են շաբաթ օրը, երբ քաղաքներում, և հատկապես Թեհրանում, աշխատում են շատ մարդիկ։ Այս ժամանակը կարող է բավականին մեծ վնաս պատճառել քաղաքացիական բնակչությանը։
Վերջում, հստակ չէ ԱՄՆ-ի ներգրավվածության խորությունը։ Եթե Վաշինգտոնը չմասնակցի ուղղակիորեն, այլ միայն աջակցի Իսրայելի գործողություններին, ապա ԱՄՆ-ի դիվանագիտական և քաղաքական դիրքերը կարող են զգալիորեն թուլանալ։ ԱՄՆ-ը կարող է «կորցնել դեմքը»՝ որպես տարածաշրջանի հիմնական խաղացող, որը պնդում է կանոնների և միջազգային իրավունքի պաշտպանության մասին։
About the Author
