Սա Դավիթ Չաքրյանի կյանքի և ծառայության վերաբերյալ սարսափելի, բայց միևնույն ժամանակ հրաշալի պատմություն է։
Դավիթը 2020 թվականի օգոստոսի 12-ին զորակոչվել է ժամկետային զինծառայության։ Նրա երազանքը ծառայելն էր Արցախում, և նա ծառայել է Մարտակերտում՝ Նոր Ղազանչի գյուղի պահեստային զորամասում։ Նրա մայրիկը հիշում է, որ նախքան բանակ մեկնելը, նույնիսկ իր հագուստի ընտրության մեջ կարևոր էր զինվորական ոճը։ «Նա միշտ ասում էր՝ գնալու եմ Ղարաբաղ»։
Սեպտեմբերի 27-ին սկսվեց 44-օրյա պատերազմը։ Դավիթը պահպանել է կապ իր ընտանիքի հետ։ Նա զանգել է և ասել, որ իրենց զորամասը թիրախավորվել է, և նրանք առաջնագիծ են ուղևորվում։ Հոկտեմբերի 14-ին նա զանգեց իր վերջին զանգը։ Այդ օրը հրադադարի մասին լուրեր էին շրջանառվում։ Իր մոր հետ զրույցի ժամանակ, երբ նա նրան խորհուրդ տվեց, որ չմտածի, քանի որ հրադադար է լինելու, Դավիթը պատասխանել է՝ «Մա՛մ, ինչ էլ հավատում ես»։
Հոկտեմբերի 16-ին Դավիթը զոհվել է։ Նրա կյանքը, որը նվիրված էր հայրենիքին, կտրուկ ընդհատվեց։
Դավիթի կյանքի այս սարսափելի իրադարձությանը հաջորդեց մեկ այլ հրաշք։ Նրա կրտսեր քույրը Եվրոպական համալսարանի ուսանողուհի էր, իսկ 2021 թվականի ամռանը ծնվեց Դավիթի կրտսեր եղբայրը՝ Դանիելը։ Դավիթի մայրիկը նշում է, որ զոհվելու ժամանակ նա սպասում էր բալիկի, բայց այդ մասին չէր կասկածում։ «Ծանր ապրումների մեջ էի, դժվարություններ շատ ունեցանք այդ օրերին, բայց հաղթահարեցինք, ու մեր տղան ծնվեց։ Հիմա մեր ընտանիքի լուսավոր կետն է, մեր կյանքի շարժիչ ուժը»։
Դավիթ Չաքրյանը հետմահու պարգևատրվել է «Մարտական ծառայություն» մեդալով և հուղարկավորված է Շիրակ պանթեոնում՝ որպես հերոս, ով իր կյանքը նվիրեց հայրենիքի պաշտպանությանը։
About the Author
