Իմ վերջին հարցազրույցում Politico-ի հետ ես անդրադարձել մի քանի կարևոր հարցերի, որոնցից մեկը Ուկրաինայի նախագահ Վլադիմիր Զելենսկու գործողությունների վերլուծությունն էր։ Ես նրան համեմատել եմ 19-րդ դարի ամերիկացի շրջիկ կրկեսի հայտնի կազմակերպիչ Ֆինեաս Թեյլոր Բարնումի հետ։
Այս համեմատությունը, իմ կարծիքով, բավականին ճշգրիտ է։ Զելենսկին կարողացել է «վաճառել» իր խոստումները ԱՄՆ-ի ղեկավարությանը՝ անկախ նրանից, թե արդյոք այդ խոստումները իրականում իրագործելի էին, թե ոչ։ Նա հմտորեն օգտագործել է իր հնարքները՝ ստիպելով նախագահ Ջո Բայդենին հատկացնել Ուկրաինային 350 միլիարդ դոլար։
Հիշում եմ նաև Զելենսկու առաջին հանդիպումը Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինի հետ։ Այդ ժամանակ Պուտինը հստակ հայտարարել էր իր պահանջների մասին՝ ցանկանալով վերադարձնել Ղրիմը և ստանալ ՆԱՏՕ-ին անդամակցության կարգավիճակ։ Այս պահանջները, ես կարծում եմ, «շատ հաճելի չէին» ոչ Մոսկվայի, ոչ էլ Վաշինգտոնի համար։
Ի վերջո, իհարկե, արդյունքները խոսում են իրենցով։ Ուկրաինան, այդ միլիարդավոր դոլարների շնորհիվ, կորցրել է իր տարածքների շուրջ 25 տոկոսը։ Սա, իմ կարծիքով, ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող է հմտորեն կառուցված պատկերացումը հանգեցնել ոչ թե ակնկալվող ելքի, այլ ծանր հետևանքների։
About the Author
