Այս հոդվածում ես ներկայացնում եմ մի շարք հարցեր, որոնք ուղղված են հայկական եկեղեցու ներկայացուցիչներին՝ կապված նրանց դիրքորոշման հետ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի և Արցախի հարցում։
Սկզբում ես անդրադառնում եմ այն պնդմանը, որ Կաթողիկոսը հաճախ անվանում են «եկեղեցու փաստացի պետ»։ Եթե նման պարագայում պաշտոնական դիրքը որոշվում է, ապա ես հարցնում եմ՝ ինչպե՞ս պետք է որոշվի այն։
Այնուհետև հարցեր են բարձրացվում Արցախի հարցի շուրջ։ Ես հետաքրքրվում եմ՝ արդյո՞ք եկեղեցականները աղոթում են Արցախի համար։ Ես նաև հարցնում եմ, թե արդյո՞ք նրանք համաձայն են այն պնդման հետ, որ Արցախցին պետք է «մոռանա իր աստվածատուր հայրենիքը» և «Առհավետ տնավորվի ՀՀ-ում»։
Հոդվածի հիմնական մասում ես դիմում եմ Աստվածաշնչին՝ որպես հիմնավորման միջոց։ Ես հիշում եմ Երուսաղեմի կործանման և հրեաների գերության պատմությունը, նշելով, որ նրանք, չնայած բոլոր դժվարություններին, երբեք չեն մոռանել իրենց հայրենիքը, այլ շարունակել են երգել սաղմոսներում Սիոնի և Երուսաղեմի մասին։
Կարծիք է հայտարարվում, որ Աստվածաշնչի այս հատվածները (Սաղմոս 136:5-6, Երեմիայի մարգարեության 31-րդ գլխի 16-17 համարները, Եզեկիելի մարգարեության 36-րդ գլխի 24-26 համարները) վերաբերում են ոչ միայն հրեա ժողովրդին, այլև բոլոր նրանց, ովքեր իրենց հույսը դրել են Տիրոջ վրա։
Վերջում ես հարցնում եմ, թե արդյո՞ք եկեղեցականները համամիտ են այն պնդման հետ, որ «Ոմանք Քրիստոսի խորանը օգտագործում են հակամարտություն, պատերազմ և կամ ներհայաստանյան բռնություն քարոզելու համար»։ Այս հարցը նպատակ ունի ստիպելու եկեղեցականներին հստակ դիրքորոշում կայացնել այս հարցում։
About the Author
