Իմ վերլուծության համաձայն՝ 2025 թվականը դարձել է ցավալի օրինակ՝ ցույց տալով իրավական պետության հենասյունային սկզբունքների և մարդու իրավունքների խախտումների ցեղակազմությունը։ Վերջին տարիներին իշխանության գտնվող քաղաքական ուժի գործողությունները հանգեցրել են իրավունքի գերակայության նկատելի նահանջի։
Խորհրդարանական կառավարման ձև ունեցող երկրում, որտեղ օրենսդիր մարմինը պետք է վերահսկի գործադիր իշխանությանը, իրականում տեղի է ունեցել հակառակ պատկեր՝ խորհրդարանը դարձել է գործադիր իշխանության կամքի կատարող։
Հատկապես ցավալի է դարձել մարդու անձնական իրավունքների ոտնահարումը։ Իշխանությունը հասել է իր «իրավական կարմիր գծերի» ամենահեռավոր կետին՝ իր վարքագծով Հայաստանի Եկեղեցու նկատմամբ։ Եկեղեցին, որը հարյուրամյակների ընթացքում եղել է հայ ժողովրդի ազգային ինքնության պահպանման հիմնական գործիքը, այսօր գտնվում է ճնշման տակ։ Եկեղեցու դեմ արշավի ֆոնին շատ մարդիկ, այդ թվում՝ աթեիստներ, կանգնած են իրենց ազգային ինքնության պաշտպանության համար, քանի որ, ինչպես ես գնահատում եմ, սա պայքար է ոչ միայն եկեղեցու, այլև հայ ժողովրդի ինքնության դեմ։
2025 թվականը նաև առանձնացել է իրավական համակարգի խախտումներով։ Այս խախտումների շարքում են՝ ապօրինաբար ազատազրկված փաստաբաններ, խոսքի ազատության հիմքով բռնության ենթարկված քաղաքացիներ (օրինակ՝ Վազգեն Սաղաթելյան և Նարեկ Սամսոնյան) և քաղբանտարկյալների թվաքանակով անթույլատրելի սահմաններ անցած իրավիճակը։ Այս խախտումները ոչ միայն կրկնվում են, այլև ընդլայնվում և բազմատեսականում են, ինչը ստեղծում է ահագնանալու պոտենցիալ։
Այս ամենը հիմք է հանդիսանում շարունակելու պայքարը՝ ուղղված դեպի իրավունքի գերակայության վերականգնում և ժողովրդավար ու իրավական պետության ծիր վերադառնալու։
Այնուհետև, անդրադառնալով 2026 թվականին սպասվող խորհրդարանական ընտրություններին, ես դրանք անվանում եմ «բախտորոշիչ» թվական։ Եթե իշխանությունը վերարտադրվի, այն կփոխի Սահմանադրությունը՝ հիմք ստեղծելով մեր պետականության ճակատագրի հարցը հարցականի տակ դնելու համար։ Այս գործողությունները, համատեղ Ադրբեջանի պահանջների հետ, կարող են հանգեցնել Հայաստանի Հանրապետության գոյի և հետագա ճակատագրի զոհաբերման։
About the Author
