Մեր ընտանիքի համար Սերգեյը եղել է ոչ միայն որդի, այլև լուսավոր, խելացի և անկեղծ սիրով հոգ տանող եղբայր։ Նա ծնվել է Էջմիածնում, բայց մանկությունն անցկացրել է Գեղարքունիքի մարզի Դրախտիկ գյուղում, որտեղ սովորել է տեղի դպրոցում։
Սերգեյը դպրոցում ոչ միայն ուսումնասիրում էր առարկաները, այլև սիրով էր դպրոց հաճախում։ Նա ունակ էր ուսուցիչներին և ուսանողներին միավորելու, և նրա ուսուցիչները նույնպես նրան շատ էին սիրում։ Նա ծայրահեղ պարտաճանաչ էր, և նման պատկեր է, որ նա դպրոց գնա առանց տանը կատարած աշխատանքները հանձնելու։ Նույնիսկ երբ նրան առաջարկեցին իններորդ դասարանից դուրս գալ և շարունակել ուսումը քոլեջում, նա հրաժարվեց, քանի որ շատ կապված էր իր ընկերների, դպրոցի և ուսուցիչների հետ։
Հետո, 12-րդ դասարանն ավարտելուց հետո, նա ընդունվեց Երևանի Դատական փորձագիտության ինստիտուտի իրավաբանության բաժինը։ Նա ունակ էր միասին մեր հետ քննարկելու և որոշելու իր ապագայի մասին։ Մենք միասին էինք որոշել, որ ես էլ պետք է ընտրեմ իրավագիտություն, և ես այսօր արդեն հինգերորդ կուրսում եմ։
2020 թվականի հունվարի 15-ին Սերգեյը զորակոչվեց բանակ։ Նա ծառայել է Լուսակերտի ուսումնական զորամասում, իսկ հետո, որպես կրտսեր սերժանտ, տեղափոխվել է Մեղրի։ Նա շատ սիրում էր բանակը և ծառայությունը։ Նա ոգևորությամբ էր կազմակերպում իր բանակի քեֆը և մեծ պատրաստակամությամբ մեկնում էր ծառայության։
Սեպտեմբերի 27-ին սկսվեց 44-օրյա պատերազմը։ Իր հետ կապ ունեինք, և հոկտեմբերի 2-ին նրան տեղափոխեցին Ջրական։ Իր ընկերներից մեկը սոցիալական ցանցում տեղադրել էր նկար, որտեղ նշված էր նրա տեղը քարտեզի վրա։ Մենք հասկացանք, որ նա այնտեղ է։ Պատերազմի ժամանակ նա երեք կիլոմետր քայլել էր, որ կարողանար մայրիկի հետ խոսել։ Նա միշտ ասում էր՝ «Ամեն ինչ լավ է, չնեղվեք, լավ է լինելու, բոլորս հետ ենք գալու»։ Նա երբեք չի խեղճացել և մայրիկին միշտ ասում էր, որ ամեն ինչ լավ է։
Հոկտեմբերի 18-ին Ջրականում զոհվեց Սերգեյը։ Նա եղել է նահանջի հրաման ստանալու պահին, և նա մեքենան վարելիս է եղել։ Տղաներն ասում էին, որ նա նստել է մեկ այլ մեքենայի մեջ, բայց ոչ թե ղեկին, այլ հետևի մասում։ Այն մեքենան հարվածել է, և նրանք այրվել են։
Մենք երկար ենք փնտրել Սերգեյին։ Փետրվարի 16-ին են մեզ տվել իր մարմինը։ Մինչև այդ մենք փնտրում էինք նրան բոլոր դիահերձարաններում, բայց ոչ մի տեղ չկար։ Մենք մինչև հիմա էլ սպասում ենք նրան։ Մենք հավատում ենք, որ մի օր կարող է հրաշք լինել։
Սերգեյ Երիցյանը հետմահու պարգևատրվել է «Մարտական ծառայություն» մեդալով։ Նա ծառայության ժամանակ պարգևատրվել է շնորհակալագրով և կրծքանշանով։ Նա հուղարկավորված է Եռաբլուրում։
About the Author
