Անդրանիկի կինը՝ Սյուզինը, հիշում է ամուսնու վերջին օրերը և նրա անսահման հայրենասիրությունը

Իմ ամուսինը, ոստիկանության ավագ լեյտենանտ Անդրանիկ Մարդոյանը, ծնվել էր Երևանում։ Նրա կյանքը, որը ավարտվեց ողբերգական կերպով Շուշիի պաշտպանության ժամանակ, լի էր սիրով, ստեղծագործությամբ և անսահման հայրենասիրությամբ։ Ես, Սյուզինը, ցանկանում եմ պատմել մեր սիրավեպի սկզբի, ընտանեկան կյանքի և նրա վերջին օրերի մասին, որոնք, հետևելով հետևանքին, կարծես նախապատրաստվում էին այն ողբերգական ավարտին։

Մեր ծանոթությունը պատահական էր։ Ես, լրագրողի կոչումով, այդ ժամանակ աշխատում էի սննդի սպասարկման ոլորտում։ Անդրանիկը, որը նախկինում ծառայել էր «Եղնիկներ» զորամասում, իսկ 2012 թվականից՝ ոստիկանության զորքերում, ինձ տեսել էր այդ աշխատանքի վայրում։ «Սկսեցինք շփվել, բայց չէինք էլ պատկերացնում, որ կկազմենք ընտանիք»,- հիշում եմ ես։

Մեր ամուսնությունը տեղի ունեցավ խորհրդանշական ամսաթվին՝ նոյեմբերի 11-ին, 2011 թվականին։ Երկուսս էլ հարսանիքի պաշտոնական արարողություն չէինք սիրում, ուստի ամեն ինչ կազմակերպեցինք շատ համեստ՝ պետականորեն գրանցելով մեր միությունը։ Մեր ընտանիքում ծնվեցին երկու երեխաներ՝ մեր աղջիկ Ալիսան և տղա Աշոտը։

Անդրանիկը ստեղծագործում էր։ Նրա հոգին լի էր հայրենասիրական ոգով, որը արտահայտվում էր բանաստեղծությունների միջոցով։ Նա գրում էր հերոսական, հայրենիքին նվիրված բանաստեղծություններ։ Պետք է անպայման տպագրեմ դրանք, բայց, կարծես, դեռ այդ ուժը չեմ գտնում իմ մեջ։ Ես հիշում եմ, թե ինչպես մի անգամ նրանից մեկ բանաստեղծություն էի կարդացել, որը խորապես արտացոլում էր նրա անսահման սիրո զգացումը հայրենիքի նկատմամբ։

Անդրանիկը ծառայել էր 2020 թվականի Ապրիլյան պատերազմի ժամանակ և Տավուշի մարզում։ Սակայն վերջին տարում, հատկապես համավարակի շրջանում, նրա վարքագիծը փոխվել էր։ Նա, կարծես, նախապատրաստվում էր ինձ և երեխաներին։ «Ինձ ու երեխաներին անընդհատ Եռաբլուր էր տանում, չգիտեմ, թե ինչին էր նախապատրաստում։ Գնում էինք Եռաբլուր չհասած հատվածը, պառկում էինք ծառերի տակ, չէր ուզում տուն գալ»։ Ես այդ ժամանակներին չէի հասկանում նրա վարքի իմաստը, բայց հիմա, հետևելով դեպքերի զարգացմանը, հասկանում եմ, որ նա իր հոգին պատրաստում էր վերջին ճանապարհորդությանը։

Սեպտեմբերի 27-ին սկսված պատերազմի ժամանակ Անդրանիկը զորամասով մեկնել էր մարտի դաշտ։ Նա մասնակցել էր Քարվաճառի մարտերին, իսկ սեպտեմբերի 29-ից՝ Շուշիի պաշտպանությանը։ Շուշիից ամեն օր զանգահարելով, նա մինչև վերջ հաղորդում էր, որ ամեն ինչ լավ է։ Նրա վերջին զանգը եղել է նոյեմբերի 7-ի առավոտյան։

Անդրանիկը զոհվել է նոյեմբերի 7-ին Շուշիում՝ 43 ոստիկանի հետ միասին, որոնք շրջափակման մեջ էին հայտնվել։ Նրան հետմահու պարգևատրել են ԱՀ «Մարտական խաչ» 1-ին աստիճանի շքանշանով, ՀՀ «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանով և ՀՀ կառավարության «Սխրագործություն» մեդալով։ Նա հուղարկավորված է Եռաբլուրում։

Այսօր, անցնելով մեր բնակարանի դրսի, ես դեռ սպասում եմ իրեն։ «Դեռ սպասում եմ իրեն, սպասում եմ, որ պետք է դուռը բացի և ներս մտնի։ Հիմա այդպես եմ ապրում»։ Իմ ուժն Անդրանիկի ուժն է, որը նրանում էր, որ ես կարողանամ դիմակայել այս աներևակայելի ողբերգությանը և խնամել մեր երեխաներին։ Նրա հիշողությունը և անսահման հայրենասիրությունը կլինեն իմ ուժի անկյունաքարը։