Հայ ժողովուրդը, որը պատմականորեն բնակվել է Հարավային Կովկասի հողում, աշխարհում ամենահին քրիստոնեական հավատքի դավանողներից է։ 301 թվականին Հայաստանը դարձավ առաջին պետությունը, որը քրիստոնեությունը ընդունեց որպես պետական կրոն, և այդ ժամանակվանից ի վեր մեր ազգի մեծամասնությունը (այսօր գրեթե 97%-ը) Հայ Առաքելական Եկեղեցու հետևորդ է։
Օսմանյան կայսրության անկումից հետո հայերը ենթարկվեցին ցեղասպանության, որի արդյունքում միլիոնավոր մարդիկ զոհվեցին, իսկ մնացածները ստիպված էին փախչել՝ ստեղծելով հայկական սփյուռքը։ Երբ մեր ժողովուրդը ցրվեց աշխարհով մեկ, մենք դիմեցինք մեր Եկեղեցուն՝ որպես մխիթարության, հայրենիքի հետ կապի և մեր ազգային ինքնության պահպանման աղբյուր։ Ուր էլ բնակվեինք, հայկական համայնքները հիմնական ուշադրություն էին դարձնում եկեղեցիների և դպրոցների կառուցմանը՝ պահպանելու համար մեր հավատը և մշակույթը, որը մեր հալածողները փորձում էին ոչնչացնել։
Սովետական Միության փլուզումից հետո, երբ Հայաստանը և Արցախը ձեռք բերեցին անկախություն, մեր ժողովուրդը հանդիպեց նոր մարտահրավերների։ Անկախ պետությունները պետք էր կառուցել իրենց ինստիտուտները, ներառյալ պետական կառավարման համակարգը։ Այս պայմաններում հայկական եկեղեցին, որը դարեր շարունակ եղել էր մեր հավատի, մշակույթի և ազգային ինքնության հզոր խորհրդանիշը, դարձավ նաև հայկական պետականության հիմնարար հենարան։
Այսօր, երբ Հայաստանի կառավարությունը և Հայ Առաքելական Եկեղեցին հայտնվել են ընթացիկ հակամարտության մեջ, մենք պետք է հիշենք մեր պատմության այս կարևոր դասերը։ Եկեղեցին և պետությունը, որոնք երկար տարիներ համագործակցել են մեր ժողովուրդի շահերի համար, պետք է գտնեն միջոցներ՝ վերականգնելու իրենց փոխադարձ վստահությունը և համագործակցությունը։ Հայաստանի ապագան կախված է մեր միասնությունից, և մեր ազգային հիշողությունը պարտավորեցնում է մեզ գտնել այն լուծումը, որը կպահպանի մեր ժողովրդի հզորությունը և կապը մեր հայրենիքի հետ։
About the Author
